आरसपानी (भाग ४)

" यार ती पोरगी काहीतरी वेगळ प्रकरण आहे. " तो मुलगा काळजीच्या सूरात म्हणाला .
" म्हणजे काय ? " दुसऱ्याने विचारलं .
" अरे बघ ना तिला कुठून आली काय माहित नाही . कुणाशी कस बोलाव कळत नाही . " त्याच्या शब्दात चिंता होती .
त्याला थांबवत एकजण मधेच म्हणाला , " ते तिकडे गेलेले ना ? "
" हो तर काय . मी काय म्हणतोय जे नाय व्हायला पायजे ते होतय ना . म्हणजे मुद्दाम केल्यासारखा होतय , ते इतक कॉपरेट करतात आणि आपण असं करायचं . परत त्यांनी काय केलं तर . " तो विचारमग्न झाला बाकीचेही विचार करत होते इतक्यात एकजण बोलला
" अरे मघाशी काय ओरडली ती . सगळे जमले ना . "
" मला तर वाटत भूत आहे ती " मघाचा मुलगा म्हणाला .
" नाय हडळ असेल " - दुसरा
" तू पाय बघितले का तिचे ? " त्यानं शंका व्यक्त केली .
" अरे पण दिसायला तर बरी दिसते . " अजून एकाने शंका मांडली .
" दिसण्यावर नको जाऊ हडळीच असच असत दिवसा वेगळी दिसते आणि तिचा टाइम झाला कि वेगळी . "
" तुला लय माहित आहे रे " बाकीच्यांनी त्याची स्तुती केली . तो हुरळला आणि म्हणाला
" मग असच नाय . "
तेव्हढ्यात तो आला . ती पोरं त्याच्यासमोर जमा झाली . सगळेजण शांतपणे तो काय बोलतोय याकडं लक्ष देत होती तेव्हढ्यात मघाचा हिरो बोलला
" भाई ती पनवती का पाळलीय . "
भाईने त्याच्यावरआपली नजर रोखली तरी तो पुढे सुरूच होता
" मी काय म्हणतो इथून सोडूया ना गटारात तिला वहात वहात जाईल ना बरोबर . "
एकदोघांना ते चांगलच पटल ते त्यांनी मान डोलावून ' हो हो ' म्हणून दाखवलं .
" अरे काय इथून सोडायची ? मरेल ना ती . " अस म्हणून त्याने त्यांना सोडल व तो ती कुठे आहे हे पाहू लागला . इकडे त्या पोरांच्यात चर्चा होती .
" भाई मरणाची इतकी काळजी कधीपासून करू लागला ? "
तिकडे त्याने विचारलं
" कुठे आहे ती ? "
ती आली . तो तिच्यापाशी गेला आणि म्हणाला
" अग, केवढ्यानं ओरडलीस ? म्हातारी मेली असती ना "
ती घाबरली होती आणि इकडं तिकडं पाहून म्हणाली " मला भूत दिसलेलं . "
" भूत ? "
एकजणाने त्याच्या कानात काहीतरी सांगितल .
" अग, भूत नव्हत ते . माणूस आहे तो . "
" नाही भूतच होत . मी पाहिलं ना . " ती ठामपणे म्हणाली .
त्याने हाताने इशारा केला तसा दोघेजण त्याला घेऊन आले . त्याला पाहून ती परत ओरडली आणि त्याच्या मागे लपली .
तो परत तिला समजावत म्हणाला , " माणूस आहे माणूस "
तिने त्याच्या पाठीमागून डोकावून पाहिलं आणि म्हणाली
" वाटतो का ? "
तो पण एव्हढच म्हणाला , " आहे " आणि मग त्याने वळून त्या सगळ्यांना सांगितल
" बर मी बघतो काय करायच ते तुम्ही निघा . "
त्यासरशी सगळे निघाले . पण त्याचा खास असलेला तो घुटमळला आणि म्हणाला
" पण भाई काळजी घ्यायला हवी . "
त्याने एकदा तिच्याकडे पाहिलं आणि म्हणाला " मी बघतो . "
" ते नाही भाई तो मॅटर "
" तुम्ही आहे ना सगळे . जरा सावध रहा . जा तू . "
" ओके भाई म्हणत तोही निघाला .
आता ते दोघेच उरले .
तिला " चल " म्हणून तो निघाला . तीही त्याच्या सोबत येऊ लागली .
तो शांतपणे चालत होता . तीच त्याला म्हणाली
" असली कसली माणस आहेत ही ? "
" आहेत ती अशीच आहेत "
" यातलं कुणी अंघोळ तरी करत का ? " तिने विचारलं .
तस त्याने थांबून तिच्याकडे एकवार पाहिलं .
" करतात करतात " एव्हढंच म्हणून त्याने परत चालायला सुरुवात केली .
" तुम्ही ? " तिने परत प्रश्न केला .
त्यावर त्याने थोड रागातच तिच्याकडे पाहिलं . पण ती घाबरली नाही . आता तिला त्याच वागणं सरावाच झालं होत . त्यामुळे ती तशीच त्याच्याकडे पाहत होती .
" मी पण करतो रोज " म्हणत तो निघाला .
ती त्याच्या समोर येऊन उभी राहिली आणि त्याच्या डोळ्यात पाहून तिने विचारलं
" रोज ? "
त्याने नजर चुकवली आणि पुढे चालत म्हणाला
" रोज म्हणजे ... तुला नाही माहित अर्ध्या महाराष्ट्राला प्यायला पण पाणी नाही मिळत आणि तुझं काय ? "
" म्हणजे रोज नाही करत . " तिने आपला मुद्दा परत मांडला .
" रोज नाय पण करतो . " तो कसाबसा बोलला . ते बोलतच होते तेव्हढ्यात ते एका दरवाज्यापाशी पोहोचले . संपूर्ण लोखंडाच दार होत ते . अगदी मजबूत . ते उघडल आणि ते आत निघाले . तशी ती म्हणाली
" केवढा आहे हा दरवाजा . मला तर उघडताही नाही येणार . "
त्यासरशी तो थोडा गंभीर होत म्हणाला
" हे बघ एक सांगतो नीट लक्षात घे . इथून एकदा आत गेल कि बाहेर माझ्या परमिशन शिवाय नाही . मग तू ठरव आत यायच का नाही . "
तिने आजूबाजूला नजर टाकली . दरवाजातून आत पाहिलं . क्षणभर विचार केला  आणि होकारात मान डोलावली . ते दोघ आत गेले . ते प्रचंड दार आवाज करत बंद झालं .
... क्रमशः