सावित्री

गोष्ट तशी फार जूनी ... तिची सुरुवात होते आजपासून १९० वर्षांपूर्वी ... कसा असेल तो काळ ... 

प्रस्थापितांविरुद्ध जेव्हा तुम्ही उभे राहता तेव्हा अटळ असतो तो संघर्ष ... कोणत्याही कालखंडात कुणालाही चुकला नाही तो संघर्ष ... आजही आपण आपल्या उज्ज्वल भविष्यासाठी प्रयत्न करतो ... संघर्ष करतो . पण त्या काळी कुणीतरी फक्त स्वतःसाठी नाही तर येणाऱ्या अनेक पिढ्यांसाठी संघर्ष करत होत . कसा होता तो संघर्ष .. 

ज्ञान कुणालाही मिळू नये, ते फक्त आणि फक्त काही मूठभर लोकांची मालमत्ता बनून राहावी या मानसिकतेविरुद्धचा संघर्ष होता तो ... आणि या मानसिकतेने तिची खूप परीक्षा पाहिली . परीक्षाच ती पण कागद पेन किंवा कीबोर्ड माऊस घेऊन नाही तर दगड , शेण , अत्यंत वाईट शब्दात होणारी अवहेलना यांचा सामना करून द्यावी लागलेली . या सर्वांचा सामना करत तिने आपलं ज्ञानदानाचं पवित्र काम सुरूच ठेवलं . पण हेच काम तेव्हा त्या मानसिकतेसाठी पाप होत . आणि त्यामुळे तिला  स्वतःच घरही सोडायला भाग पडलं होत . घर सोडलं पण आपलं हे काम मात्र निष्टेनं चालू ठेवलं . जवळपास अर्ध्या लोकसंख्येला - मुलींना आज उपलब्ध असलेलं शिक्षण हे सहज साध्य झालेलं नाही . ते फक्त पुरुषांपुरतच मर्यादित राहील असत . पण ते तसं मर्यादित राहिलं नाही . त्यासाठी जो मोठा संघर्ष करावा लागला त्या संघर्षाची सुरुवातीची शिलेदार म्हणून धडपडणाऱ्या या गोष्टीच नाव आहे सावित्री .  

स्त्रीशिक्षणाच्या प्रणेत्या , विद्येची जननी व समस्त स्त्रियांना उजेडाची वाट दाखवणाऱ्या क्रांतीज्योती सावित्रीबाई फुले यांना जयंती निमित्त विनम्र अभिवादन .

कोवळीक (भाग २)

" सरे, बंड्या इचारत हुता तुझ्याबद्दल . " - राधा 

" पर्वातर रव्या म्हणलीस " - सरी 

" ए यडी , रव्या माझा फ्रेंड हाय त्यो काय नाय म्हनला . त्याचा एक फ्रेंड हाय बंड्या त्यो इचारत होता तुझ्याबद्दल . " - राधा 

" तू आता सगळ्या पोरांबरोबर बोलतीस का ? " - सरी 

" ए हुबलाक , ते माज्याशी नाय बोलत , त्यानं रव्याला सांगितलेलं आन रव्यान मला . " - राधा 

" काय म्हनला ? " सरी 

" तूच बघ कि बोलून काय म्हणतय ते " - राधा 

" मी नसते बोलत . काय बोलला ते तूच सांग . " - सरी 

राधा तशीच पुढे निघाली . ते पाहून सरीला राग आला आणि ती म्हणाली 

" ए राधे , आता सांगती का " - सरी 

" आज येणार हाय ते रव्या बरोबर . " - राधा 

सरीच्या मनाची घालमेल होत होती . असं काही करावं असं तिला वाटत नव्हतं .  कोण आहे याची मात्र तिला उत्सुकता होती . आपण त्याला भेटू नये . पण एकदा पाहावं तरी कोण आहे असं तिला वाटल . मग तिने ठरवलं आज राधा सोबत जायचं नाही . हा विचार पक्का झाल्यावर तिने पाहिलं राधा हळूहळू पुढं निघाली आहे जणू आपल्या येण्याची वाट पाहत होती . तिने सरळ दुसरा रस्ता पकडला आणि तडक घरी निघाली . आज ती एकटीच घरी आली होती . पण तो कोण आहे हा विचार तिला स्वस्थ बसू देत नव्हता . 

' आज एकटीच आलीस ' या आईच्या प्रश्नाला ' जरा बर वाटत नव्हतं म्हणून आले ' असं तिनं सांगितलं . त्यावर आईने ' जरा पड मग बर वाटलं . 'असं सांगितल्यामुळे ती तशीच अंगावर घेऊन पडून राहिली . झोप काही येत नव्हती . ती नुसती या कुशीवरून त्या कुशीवर होत होती . बराच वेळाने कुठे तिला झोप लागली . तिचा जरा डोळा लागला असेल तोवर आईने तिला उठवलं . 

" अगं उठ कि किती वेळ झोपलीस भायर राधी आलीय . चूळ भरून घे . मी च्या टाकते . "

तिने तसेच पाण्याचे दोन-तीन हबकारे चेहऱ्यावर मारले आणि तोंड पुसत बाहेर आली . राधा स्वतःच्याच विचारात गाणं गुणगुणत बसली होती . 

" तू आता आलीस व्हय ? " - सरी 

" हो " - राधा 

" इतका उशीर होतीस वय तिकडं ? " - सरी 

" अगं यष्टी चुकली अन मग बराच वेळ पुढची गाडी नाय आली . " - राधा 

" तुझं काय चाललंय कळतंय का तुला ? " - सरी 

" अगं खरच गाडी चुकली . आन आपल्याकडं गाड्यांचं कस हाय ते तुला माहित आहेच कि . आन तुला इतकच वाटतय तर थांबली का नाहीस ? तुलाच कळलं असत कि काय झालं न काय नाय . "

असं म्हणून तिने तिच्या सॅकमधून काहीतरी काढून दिल . सरीन पाहिलं ग्रीटिंग होत ते . 

" अगं हे काय देतीय आमच्या बापूंनी पायल तर हितच उभी चिरतील मला . " 

असं म्हणत ती ते ग्रीटिंग राधाला परत करत होती . पण राधाने ते घेतलं नाही आणि येते मी म्हणत ती सटकली . इकडे सरीला ते कुठं ठेवावं ते सुचत नव्हतं . घरी आल्यावर आपण सॅक कुठं ठेवलीय तेही आठवेना . ती कावरी-बावरी होऊन इकडे तिकडे सॅक शोधत होती . शेवटी तिला ती सापडली . तिने ते ग्रीटिंग कसबस त्यात टाकलं आणि सॅक आत नेऊन ठेवली . इकडे राधा बाहेर जात होती इतक्यात सरीच्या आईनं तिला थांबवलं आणि चहा घ्यायला सांगितलं . तिने कसाबसा घोटभर चहा घेतला आणि ' येते काकी ' म्हणत बाहेर पडत होती इतक्यात सरीपण तिथे आली होती आणि ती राधाकडे रागाने पाहत होती . 

" य उद्या " म्हणत राधा निघत होती आणि " येते " असं धुमसत सरी तिला सांगत होती . राधा गेली तशी सरी आई स्वयंपाक घरातच आहे याचा कानोसा घेऊन आत गेली आणि सॅक घेऊन ते ग्रीटिंग पाहू लागली . तेव्हढयात आई आत आली . आईला अचानक आत आलेलं पाहून सरी एकदम गडबडली आणि तिने ते ग्रीटिंग पटकन आत ठेवलं . या सगळ्या प्रकाराने ती पुरती भांबावली होती आणि त्याचा गोंधळ तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होता पण आईच फार काही लक्ष नव्हतं . ती फक्त 

" अगं च्या घी कि . ती पुस्तक नंतर बग . " एव्हढच म्हणून बाहेर गेली . सरीन ते ग्रीटिंग परत बाहेर काढलं . तेव्हढ्यात आईचा परत आवाज आला 

" अगं यी की च्या गार हुईल . "

तस तिने ते ग्रीटिंग परत आत ठेवलं . इथं हे बघण्यात काही अर्थ नाही हे मात्र तिच्या लक्षात आलं होत . उद्या कॉलेजला गेल्यावरच पाहूया असा तिने विचार केला आणि  ती चहा घ्यायला गेली . 

आज कसा काय पण सरीला उशीर झाला होता . तिची वाट बघून राधा आणि वसुधा पुढे गेल्या होत्या . आता आपली एसटी चुकते कि काय असं सरीला वाटत होत . ती तशीच भरभर पाय उचलून निघाली होती . स्टॉपपासून ती काही अंतरावर होती तेव्हढयावर एसटी फाट्यावर येऊन थांबली . तिला पळत जावं लागलं . सगळे आत चढेपर्यंत ती तिथे पोहोचली होती . सगळ्यात शेवटी ती आत गेली . राधा वसुधा बऱ्याच मागे उभ्या होत्या आणि मध्ये सगळी मुलं उभी होती त्यामुळं तिला मागे जाणं शक्य झालं नाही त्यामुळं ती तिथेच उभी राहिली . तिला ते ग्रीटिंग पाहायचं होत . तिने हळूच मागे पाहिलं राधा वसुधा बोलण्यात मग्न होत्या . तिने हळूच सॅक उघडली आणि बाहेर न काढताच ते ग्रीटिंग पाहण्याचा प्रयत्न करू लागली . तितक्यात जोराचा ब्रेक दाबला गेला आणि सरी जवळपास पडता पडता वाचली . मागोमाग कंडक्टरचा आवाज आला 

" ए पोरी नीट धरून उभी राहा कि पडशील तोंडावर . "

मग तिने सॅक बंद केली आणि आपल्या स्टॉपची वाट पाहू लागली . एकदाची बस थांबली . बसमधून उतरल्यावर तिने पहिल्यांदा राधाला गाठलं आणि कालपासून असलेला राग व्यक्त करू लागली . 

" ए हुबलाक हि कशाला घेऊन आलीस गं घरी ? घरी बापूंनी बगितलं असत तर उभी चिरली असती मला . " तिला अजूनही काही बोलायचं होत पण राधा मधेच म्हणाली 

" अगदी नको असल्यासारखं का करतीय ? "

तशी राधा घाबरट , कुणी रागानं बोललं तरी बोलायला चाचपडायची . पण आता काही दिवसात राधात काय बदल झाला होता काय माहित ती अगदीच बिनधास्त झाली होती . तशीच आताही सरी तिच्यावर राग काढत होती तेव्हाही तिने सरीच्या डोळ्यात डोळे घालून प्रतिप्रश्न केला होता . 

तिच्या या पवित्र्याने सरी एकदम बिचकली पण स्वतःला सावरत म्हणाली 

" मला नको ते काही "

तेव्हढ्यात एक बाईक येऊन शेजारी थांबली . राधाने त्याच्याकडे पाहून स्माईल दिली . तेव्हढ्यात दुसरी एक बाईक तिथे आली . सरीन पाहिलं एक किडकिडीत उंच पोरगं होत ते , गोरा रंग , कुरळे केस आणि डोळ्याला गॉगल अशा अवतारात तिच्याकडे पाहून ते स्माईल करत होत . सरीच्या कपाळावर आठी पडली . 

" बंड्या तुझं ग्रीटिंग दिल बग तिला . " राधानं पटकन माहिती पुरवली . 

" थँक्स राधा " राधाचे आभार मानून त्यानं आपला मोर्चा सरीकडे वळवला 

" सरे माझ्या ग्रिटिंगला एक्सेप्ट केल्याबद्दल तुला थँक्स "

त्यासरशी सरी चवताळली . 

" ए मी तुझं ग्रीटिंग बघितलं पण नाय "

असं म्हणत तिने ते सॅकमधून बाहेर काढून त्याच्या हातात कोंबलं . 

" आन मला असला फालतूपणा चालत नाय . परत मला भेटायचा अन बोलायचा प्रयत्न करू नको . ए चला ग जाऊ . " असं ती म्हणत होती तेव्हढ्यात राधा रवीच्या गाडीवर बसत होती . तेव्हा सरीन वसुधाचा हात पकडला 

" चल गं वसुधा आपण जाऊ "

असं म्हणत जवळपास तिला ओढत तिथून काढता पाय घेतला . 

मध्ये असेच काही दिवस गेले . तो मुलगा रवीसोबत दिसायचा . तिच्या आसपास पण थोडं अंतर ठेऊन तो राहत होता . त्याने परत भेटण्याचा , बोलण्याचा प्रयत्न मात्र केला नाही . राधापासून त्या दोघी थोड्या दूर राहू लागल्या होत्या . एक दिवस राधा सरीपाशी आली आणि तिला एकटीला बाजूला घेऊन समजाऊ लागली . बराच वेळ सांगूनही सरीवर काही परिणाम होत नव्हता तेव्हा ती म्हणाली 

" हे बघ सरे तू पण काय अप्सरा नाहीस अगदी . काळी सावळीच आहेस . " राधा असं म्हटली तसा सरीचा पारा चढला . 
" राधे ... "

ती काही बोलणार तोवर राधा परत म्हणाली . 

" ऐकून घे . इथं पोरींची कमी नाही तरी त्याला तुझ्याबद्दल वाटतंय . आणि तसही तुझ्यापेक्षा उजवाच आहे तो . विचार कर . आपल्यावर प्रेम करणार , काळजी करणार माणूस भेटलच असं नाही . "

सरी विचारात पडली . 

" लगेच सांगावं असं काही नाही त्याला भेट बोल . लगीच काय लवशीप करावी असं काय नाय . पटल तर फ्रेंडशिप कर . " - राधा 

सरी अजून विचारातच होती . 

" काय गं ? काय म्हणतेय मी ? सांगू का त्याला ? " 

" नको विचार करते मी . मग सांगते . " - सरी 

" बरं ठीक आहे तस कर . "

राधाने सरीकडं पाहिलं . तिच्या डोळ्यात विचारचक्र सुरु होत . टोकाच्या नकारापासून विचार करते इथपर्यंत तर गाडी आली होती आणि तिचं उत्तर काय असेल याचा राधाला अंदाज आला होता . त्यामुळं ती स्वतःशीच गालातल्या गालात हसली . 

... क्रमशः

First Love (भाग २)

राहुल खूप वर्षांनी आपल्या गावी निघाला होता . तिथल्या अनेक आठवणी त्याच्या मनात रुंजी घालत होत्या पण त्याला सर्वात जास्त ओढ लागली होती ती त्याची बालमैत्रीण आरतीला भेटण्याची . तिथे दोघांची भेट होते आणि जणू काही मधला काळ गायबच होऊन जातो आणि त्यांचं ते पूर्वीच रुसणार भांडणार नातं तसच समोर येत पण आरतीला जाणवत की मध्ये खूप वेळ गेला आहे . आता सर्व गोष्टी तशाच असतील असं नाही आणि ती राहुलपासून अंतर ठेऊ पहाटे . 
=============================================================
पहाटे लवकरच जाण्याची तयारी झाली होती . सगळे भेटले पण आरती काही आली नाही त्यामुळे राहुलला काही ठीक वाटत नव्हतं . त्याचे डोळे तिलाच शोधत होते . पण ते निघाले तरी ती आली नाही . राहुलला हुरहूर लागून राहिली , एकदा भेटलो असतो तिला किंवा किमान पाहिलं तरी असत . गाडी तिथून निघत होती तरीही तो ती कुठे दिसते आहे का हेच पाहत होता पण ती काही दिसलीच नाही . गावाची वेस सोडली पण त्याच्या मनातून ती काही जात नव्हती . का केलं असेल तिने असं ? तिलाही असच वाटत असेल ना . कि तिच्या मनात दुसरं काही आहे . ते घरी पोहोचले तरी त्याला अजूनही तिची आठवण स्वस्थ बसू देत नव्हती . पुढचे कितीतरी दिवस त्याच्या मनात तेच होत .
=============================================================
रंग हे नवे नवे दुनिया हि नवी नवी .... या ओळी बहुदा हवेत तरंगत होत्या . त्याच्या शाळेतच १२वी पर्यंत वर्ग होते त्यामुळे त्याच शिक्षण तिथंच झालं होत . आणि त्याच्या शाळेने ११वी १२वीची शाळाच केली होती . त्यामुळे आजपर्यंत त्यानी कॉलेज लाईफ अशी अनुभवली नव्हती . त्यामुळे इथे आल्यापासून त्याला हवेत तरंगत असल्यासारखं वाटू लागलं होत . आपण इतके दिवस इथेच राहत होतो कि कोण्या नवीन ग्रहावर आलो आहे असं वाटायचं त्याला . वेगळीच दुनिया होती हि . आतापर्यंत युनिफॉर्ममध्ये वावरलेल्या त्याला हे रंगीबेरंगी जग हवंहवंसं वाटू लागलं होत . सगळे नवे मित्र आणि मैत्रिणी ... नाही त्या नव्हत्या अजून कोणी पण आसपास ज्या मुली दिसत होत्या त्या पाहून वाटू लागलं होत कि खरंच इतक्या सुंदर असतात का मुली ? कि आजपर्यंत आपणच नाही पाहिलं ? काय माहित पण खरंच किती सुंदर आहेत . एखादी अप्सरा किंवा कुणी परी जमिनीवर उतरून आली आहे असंच वाटू लागलं होत त्याला . त्यांना किती पाहू आणि किती नको असं व्हायचं त्याला . दिवस अगदी अत्तर उडून जावं तसे भुर्रकन निघून जात होते आणि त्याला हे समजतही नव्हतं .

" ए हॅलो " त्याने मागे वळून पाहिलं . समोर ती उभी होती . कोण होती ती ? हिला आधी तर कधी पाहिलं नाही . हा विचार तो करत होता तोपर्यंत ती परत बोलली
" ऐकलं नाही का मी काही बोलतेय . "
" हो ऐकतोय ना . " एव्हढं बोलून तो तिच्याकडे पाहतच राहिला . त्यावर तीच बोलली
" इथं ऑफिस कुठं आहे ? "
तो तसाच भान हरपून तिच्याकडे पहात होता .
" लक्ष कुठं आहे तुझं ? "
तिनं असं म्हटल्यावर तो भानावर आला
" काय काय म्हणत होती तू . "
" राहू दे माझं मी शोधते ऑफिस . " असं म्हणून ती जाऊ लागली . तेव्हा तो पटकन पुढे झाला आणि म्हणाला " अच्छा तुला ऑफिस मध्ये जायचं आहे , अशी सरळ जा पुढे लेफ्ट घे तिथून थर्ड लेफ्ट आणि मग पुढे जे सर्कल आहे तिथून डाव्या बाजूचा तिसरा रस्ता तिकडेच आहे . "
ती प्रश्नार्थक नजरेने त्याच्याकडे पाहत होती . आणि तो स्माईल करत तिच्याकडे पाहत होता .
" प्लिज माझ्यासोबत येशील का ? मला जरा अर्जंटली तिथं जायचं आहे . काम आहे माझं . "
" ठीक आहे मी येतो तुझ्या सोबत . "
ते दोघे निघाले . ती म्हणाली
" बरं झालं तू भेटलास नाहीतर मला किती  वेळ लागला असता काय माहीत . "
" अगं काही नाही तसही मला तिकडे जायचं होतंच . "
" तुझं काय काम होत तिकडे . "
" माझं.. माझं ते हे . मला लायब्ररीत जायचं होत . "
" आता आता कॉलेज सुरु झालं आणि तू लायब्ररी अँड ऑल दॅट . स्टुडिअस आहेस वाटत . नाहीतर आम्ही जेव्हा एक्झाम असेल तेव्हाच तिकडे जातो . "
" ओह , हे बघ हे आलं ऑफिस . मी आहे लायब्ररीत . "
" ओके थँक्स "
तो काही वेळ लायब्ररीत जाऊन आला . माघारी येताना त्याला कुणाचा तरी ओरडल्यासारखा , भांडल्यासारखा आवाज येत होता . काय आहे हे पाहावं म्हणून तो तिकडे गेला तर तिकडे ती मघाची मुलगी भांडत होते .
" हा काय प्रकार आहे मी इतकी लांबून आले आणि तुम्ही म्हणत आहेत वेळ संपली . "
" अहो फी भरावी लागेल ना आणि कॅशचा टाइम संपला ना आता . "
" मग बाकीची प्रोसिजर तर पूर्ण करून घ्या . "
" अहो फी भरल्याशिवाय कशी होईल बाकीची प्रोसिजर . "
" काय हरकत आहे मी फी भरणारच आहे ना . "
त्यांचं बराच वेळ चाललं होत . मग ती तावातावान बाहेर पडली . तो समोरच उभा होता . त्याला पाहून ती म्हणाली
" हि काय पद्धत झाली का ? मी पैसे भरायला तयार आहे . पण त्यांना ते घ्यायचे नाहीत आणि त्यामूळ  पुढची प्रोसिजरही करायची नाही . "
" अगं पण होईल ना नंतर . "
" अरे पण का नंतर ? आता का नाही ? का आपलं हेच करत बसायचं . "
" अगं पण तू क्लास अटेंड करू शकतेस ना . हे नंतरही करता येईल . "
" हो पण यासाठी परत यावंच लागेल ना . आणि एव्हढ्याशा वेळाच काय असत ? घेता आले असते ना पैसे . "
" कॅश टाईम ३ ला संपते आणि आता ४.३० वाजलेत . "
" एक मिनिट एक मिनिट तू कुणाकडून आहेस ? माझ्याबाजूने कि त्यांच्या बाजूने "
" तस नाही पण तू इतकं का टेन्शन घेते आहेस एव्हढीशी तर गोष्ट आहे . "
" कस आहे ना मी जे काम करायला सुरुवात करते ना ते पूर्ण करतेच असं हरणं किंवा काम अर्ध्यात सोडणं मला आवडत नाही . "
" चांगलं आहे . "
" अर्थात आहेच "
तेव्हढ्यात तिच्या काहीतरी लक्षात आलं .
" एक मिनिट एक मिनिट इथंच आपण मघाशी भेटलो होतो ना ? "
" हो "
" आणि आपण तर तिथून फक्त हि एक बिल्डिंग पार केली आणि इथे आलो . पण जाताना तर इतकं फिरून आलो . "
" कस आहे एक तर या बिल्डिंगमधून फिरून फिरून जावं लागत आणि तू नवीन आहेस त्यामुळं तुला ते समजणार नाही आणि दुसरं असं कि बाकीच्या फॅकल्टीच्या स्टुडन्ट्सना इथून जायची परमिशन नाही . फाईन वगैरे करतात . आम्ही जातो कधीकधी पण ते लपून आणि तुझ्यासोबत बोलता बोलता माझ्या लक्षात आलं नाही त्यामुळे इकडून आलो . "
तिने त्याच्याकडे ऍटिट्यूड मध्ये एक लूक दिला आणि म्हणाली
" बाय द वे तुझं नाव काय आहे ? "
" मी राहुल "
" लूक राहुल माझं नाव मेघना आहे आणि मी रुल्स किंवा इतर काहीही मोडू शकते . जिथं मी जाते तिथं माझे रुल्स आणि फक्त माझ्या कंडीशनच चालतात . मी मी आहे ....

... क्रमशः

अनुराधा (भाग ६)

अनु सकाळी लवकर घरातून निघाली . आज तिला समीरबद्दल जाणून घ्यायचं होत . अंजलीला आज पटकन गाठावं आणि काय ते स्पष्ट करून घ्यावं . ती आज बसनेच ऑफिसला आली होती . बराच वेळ ऑफिस बिल्डिंगच्या खाली वाट पाहून कंटाळा आला तेव्हा ती ऑफिसमध्ये जाऊन पोहोचली . स्वतःची पर्स जागेवर टाकून दोन-तीनदा तिच्या चकरा झाल्या रिसेप्शयनला . आज भेटायचं तर अंजली गायब शेवटी ती जाऊन आपल्या जागी बसली . पण तिची नजर मधून अधून कुठे अंजली दिसते आहे का यातच गुंतली होती . पण नंतर तिला समजलं अंजलीचा अपघात झाला आहे . तिने मनात विचार केला आपण उगाच विचार करत होतो आणि त्या बिचारीच काय झालं असेल . तिला जेव्हा समजलं कि ती आहे ते हॉस्पिटल जवळच आहे तेव्हा तिने मनाशी पक्क केलं कि जाऊन यावं तिकडे . संध्याकाळी ऑफिस सुटल्यावर दोघी-तिघी तिच्यासोबत अंजलीला बघायला गेल्या . तिथे गेले तेव्हा त्यांनी पाहिलं कि अंजली झोपली आहे आणि तिच्या डोक्याला पट्टी आहे आणि हाताला बँडेज आहे . सोबत तिची आई बसली होती . तिने अंजलीला जाग केलं . ती उठून बसली . तिची आई काहीतरी आणायला बाहेर गेली . तेव्हा सगळ्यांच्या गप्पा छान रंगल्या होत्या कुणालाही याची आठवणच राहिली नाही कि तिची तब्बेत ठीक नाही .
अंजली सांगत होती अगं काही नाही गं कोण एक मूर्ख बाइकवाला आला आणि पाठीमागून डॅश दिली . मी सावध नव्हते त्यामुळे पडले . हात फ्रॅक्चर झालाय बाकी काही नाही . '
' अगं फक्त हातच फ्रॅक्चर झालाय तर मग इथं का ठेवलंय . घरी का जाऊ नाही दिल . ' पूजाने सगळ्यांच्या मनातला प्रश्न तिला विचारला .
यावर अंजली म्हणाली " अगं डोक्यालापण दुखापत झाली आहे ना . ते अंडर ऑबझर्वेशन साठी म्हटले ते आज थांबा . उद्या जाता येईल . "
" म्हणजे तू डोक्यावर पडलीयस " राधानं अचानक असं विचारलं आणि सगळ्या हसू लागल्या .
नर्सने येऊन जवळपास त्यांना हाकलेपर्यंत त्या तिथेच होत्या . अंजलीही खूप रिलॅक्स झाली होती आता . तेव्हा त्या तिचा निरोप घेत निघाल्या . सगळ्या किती अवली आहेत असा विचार बसमधून येताना अनुच्या मनात होता .
मध्ये काही दिवस असेच गेले अंजलीने काही दिवस सुट्टीच घेतली होती . अनुराधाही जरा जास्त काम असल्यामुळे तिची कामाची वेळ थोडी बदलली होती . सकाळी थोडं लवकर जावं लागत होत आणि संध्याकाळी नेहमीपेक्षा उशीर होत होता . यामुळे हे काही दिवस तिची समीरसोबत भेट झाली नव्हती . कामामुळे तिला ते लक्षातही आलं नव्हतं . जवळपास ती त्याला विसरून गेली होती .
आणि अचानक ती बातमी आली आणि तिच्या पायाखालची जमीनच सरकली . अंजली गेली होती या जगातून अगदी कायमची . इतकंस लागलेलं तिला त्या दिवशी आपण किती हसलो बोललो आणि आज अचानक असं काय झालं ? तिच्या मनात खूप असूनही तिला जाता आलं नाही अंजलीच्या घरी . त्यामुळं तिला खूप वाईट वाटत होत . काही दिवसांनी तिच्या आईला भेटायचं मात्र तिने मनात ठरवलं होत . या विचारात ती निघाली होती एव्हढ्यात तिला मागून कुणीतरी हाक दिली पण तिचं लक्ष नव्हतं आणि ती तशीच पुढे गेली . तेव्हढ्यात एक बाईक अचानक तिच्या समोर येऊन थांबली . तिने दचकून पाहिलं . समीर होता . तिने रागाने विचारलं
" काय चाललंय तुझं ? "
" अगं काय ? काय झालंय ? लक्ष कुठं आहे तुझं ? मघापासून तुला हाक मारतोय आणि तू पुढेच निघाली आहेस . आणि म्हणून असा समोर आलो तर तू किती भडकते आहेस ? "
" तुला काही कळत का ? मी विचारात होते , माझं लक्षही नव्हतं म्हणून नसेल ऐकू मला . पण म्हणून काय अशी एकदम गाडी अंगावर घालायची का ? "
" अगं रिलॅक्स . मी अंतरावर होतो तुझ्यापासून आणि फक्त समोर गाडी आणली इतकंच . "
" म्हणजे असं वागून तुला त्याच काही वाटतच नाही ना . ठीक आहे तू हो बाजूला मला जाऊ दे "
" अगं एव्हढी चिडतेस का ? शांत हो . "
पण ती आज ऐकण्याच्या मूडमध्ये नव्हती . ती त्याला तसच ठेऊन निघाली . त्याने क्षणभर विचार केला तिला विचारावं काय झालय ,  मग त्याने विचार केला आता तिचा मूड खराब आहे . आणि असं परत परत तिच्या समोर जाणं ठीक दिसणार नाही . म्हणून तो तसाच निघून गेला . तिने तो आहे कि गेलाय हे पाहण्याचीही तसदी घेतली नाही आणि ती तडक तशीच निघून गेली .

.... क्रमशः 

First Love ( भाग १ )

आज किती दिवसांनी गावी निघालो आहे . ते गाव जिथ बालपण गेल माझ. किती आठवणी आहेत माझ्या . किती छान दिवस होते ते .  जेव्हा गावी होतो . पण म्हणतात ना आयुष्य नेहमी एकसारखच नाही राहत . त्याचाच अनुभव आला . आणि बाबांसोबत तालुक्याच्या गावी जाणं झालं आणि पुढे मग पुण्याला . आजी आजोबा इकडे आले आणि मग कधी गावाला जाणंच झालं नाही .

किती इच्छा होती इथं येण्याची आणि आज ती इच्छा पूर्ण होते आहे . ते शिवार , ती नदी , ती साधी भोळी माणसं आणि .... आणि आरती . काय वेळ होती ती . कधी एक क्षण गेला नाही तिच्याशिवाय . नेहमी तिच्याच सोबत असायचो . सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत तिच्या असण्याशिवाय आपलं पानही हलायचा नाही आणि मध्ये किती दिवस , किती वर्ष अशीच गेली .... तिला न भेटता , तिच्याशी न बोलता , तिला न पाहता . इतके दिवस तर निघून गेले पण आता जेव्हा मी गावापाशी आलो आहे आणि मला माहित आहे ती आता भेटणार आहे . आणि यासाठी काहीच क्षण बाकी आहेत . पण हे क्षणच खूप मोठे वाटू लागले आहेत . आता मात्र धीर धरवत नाही . तिला भेटायला आतुर झालोय .

एकदाच गाव आलं आणि मग इतक्या वर्षांपूर्वी पाहिलेले ओळखीचे , थोडे अनोळखी चेहरे , काहींची ओळख लागत होती तर काही नव्हते आठवत . तिचं घर जस जस जवळ येऊ लागलं तसं काळीज धडधडत होत . तिचे आई बाबा भेटले . मुश्किल वाटलं त्यांना ओळखणं पण शेवटी ओळख लागली . काका शेतावर निघाले होते त्यामुळे ते लगेच गेले . काकुंसोबत गप्पा मारत होतो आणि अचानक कुणीतरी पाठीत जोरदार धपाटा घातला . वळून पाहतो तो समोर आरती .
=========================================================
" हं इकडे कुठे वाट चुकला ? "
ते डोळे , ती बोलण्याची पद्धत ती अजूनही तशीच होती जशी आठवत होती . तिनेही त्याला क्षणात ओळखलं होत . तिला पाहून तर त्याला आनंद झाला होता पण पाठीत बसलेल्या धपाट्यामुळे रागही आला होता म्हणून तो म्हणाला
" तू आहेस होय अजून , मला तर लक्षातच नाही आलं कि तू असशील . "
" का तुला काय वाटलं गेले मी ? "
काकूंना समजलं आता यांच्या मध्ये पडण्यात काही अर्थ नाही . म्हणून त्या म्हणाल्या
" तुमचं चालू द्या निवांत मला स्वयंपाक करायचा आहे मी जाते . "
आणि त्या तिथून निघाल्या .
" बघ तुझ्यामुळे काकू गेल्या . " राहुल तिला चिडवत म्हणाला .
" माझ्यामुळे नाही काही ती तुझ्यामुळे गेली . तुलाच लागत ना सारखं भांडायला . " आरतीही काही कमी नव्हती ती फणकाऱ्याने म्हणाली .
" बघा कोण बोलतय ? जिचं जेवण भांडल्याशिवाय पचत नाही ती सांगतेय . " तो तिला तोंड वेडावून म्हणाला .
" गप चिडकू . आठवतंय ना तुला सगळे चिडकू म्हणायचे . " तीही काही कमी नव्हती ती त्याला तोडीस तोड उत्तर देत होती .
" आणि तुला काय म्हणायचे ते आठवतंय ना " आता मात्र तीच बोलणं त्याला लागलं होत आणि तो आपलं महत्वाचं अस्त्र वापरू इच्छित होता .
तिने दोन्ही हात कमरेवरती ठेवले आणि ती त्याच्याकडे ऍटिट्यूडमध्ये पाहू लागली .
" काय आता नवीन नाव का रखुमाई ? " त्यानं विचारलं .
" हे नाव आवडेल मला . " तिला खरंच ते नाव आवडलं होत .
" आणि ते नावं " तो परत त्या अस्त्राचा वापर करण्याच्या विचारात होता .
ती परत त्याच ऍटिट्यूडमधे त्याच्याकडे पाहत होती त्यामुळे त्याच धाडस झालं नाही तिला त्या नावाने हाक मारायला . त्याने तिला तशी हाक नाही मारली तरी तिला त्याचा राग आला होता . ती निघून जाऊ लागली . तेव्हा तो तिला म्हणाला
" अगं कुठं निघालीस ? "
" काम आहे मला . " असं म्हणत ती घुश्यातच निघाली .
" अगं मी इतक्या दुरून आलो आणि तू निघालीस . " ती निघाली तसा मात्र त्याचा धीर सुटला .
" आलास ते काही मला भेटायला थोडीच आला आहेस . " ती पुढे जात म्हणाली .
" अगं थांब ना . " तो तिला थांबवत होता पण ती गेलीच .
=============================================================
जेवण वगैरे झालं आणि तो जरा फिरायला म्हणून बाहेर पडला . जातानाच आरती भेटली . दोघंही निवांत गप्पा मारत निघाले . दोघांची लहानपणीची एक गोष्ट मात्र तशीच राहिली होती ती म्हणजे कितीही भांडण झाली किंवा काहीही बोलणं झालं तरी त्यांना काही फरक पडायचा नाही . ते पुढच्यावेळी भेटायचे ते अगदी सहज पाठीमागच काही लक्षात न ठेवता . खूप जुन्या आठवणी निघत होत्या दोघेही त्या भूतकाळात रमले होते .
" पण एक सांग तू कस ओळखलस मला ? " आरतीने मधेच त्याला प्रश्न केला .
" त्यात काय तशीच तर आहेस " राहुलनेपण सहजपणे सांगितलं .
" तशीच आहे का मी ? " - आरती
" हो " - राहुल
" छे सगळे म्हणतात किती बदल झाला आहे . " - आरती
" हो बदल तर झाला आहे " - राहुल
" आता म्हणत होता काही बदल नाही आणि आता म्हणतोय बदल झालाय . उगाच आपलं हो मध्ये हो मिळवायचं . " - आरती
"तस नाही ग काही गोष्टी तशाच आहेत आणि काही बदलल्या आहेत . " - राहुल
" हो का मग सांग काय तसंच आहे " - आरती
" तुझे डोळे तसेच नितळ निरागस , तुझी बोलण्याची पद्धत , एव्हढं अधिकारानं कोणी बोलत नाही तुझ्याशिवाय माझ्याशी . आणि ते आवडत मला . " - राहुल
तिला थोडं लाजल्यासारखं वाटत होत तरी तिने त्याला विचारलं .
" आणि बदल काय झाला आहे ? " - आरती
" आता किती सुंदर झाली आहेस " तो तिच्या डोळ्यात डोकावून म्हणाला .
ती लाजली पण ते न दाखवता लटक्या रागाने म्हणाली
" का तेव्हा नव्हते का ? " - आरती
" होतीस ना पण इतकी नाही . " - राहुल
आता मात्र ती लाजली.
" चल तुझं आपलं काहीतरीच . " - आरती
" अगं खरंच आणि हे लाजायला कधीपासून लागलीस . आधी तर नव्हती अशी " - राहुल
" आता किती तरी गोष्टी बदलल्या आहेत पण तुला लक्षात कुठं येत आहेत ? " - आरती
त्याने चमकून तिच्याकडे पाहिलं . ती नजर चोरून दुसरीकडे पाहू लागली .
" हं खरंच गं माझ्या लक्षातच नाही आलं . " - राहुल
तिला ते सगळं छान वाटत होत पण क्षणात तिला परिस्थितीच भान आलं . तो किती दिवस दूर आहे . तिकडे शहरात किती मॉडर्न लाईफ आणि आपण कुठे . म्हणून ती म्हणाली
" तिकडच्या आयुष्यातून तुला कुठे वेळ मिळणार आहे ? "
" इतक्या सुंदर लोकांसाठी नक्कीच मिळेल कि . " - राहुल
" का ? तिकडे असतील ना पऱ्या " - आरती
हे बोलून ती काहीशी फुरंगटून बसली होती . मग त्याला समजलं आणि तो तिला म्हणाला
" कशाला हवी अगदी परी, पण असावी जरा बरी . आणि तू आहेस ना बरी . "
" मी बरी काय . आता जरी तयार होऊन बाहेर पडले तरी किती मुलांची नजर नाही ढळणार " - आरती
त्याने पटकन तिचा दंड पकडला आणि म्हणाला
" कशाला हवं कोणी ? तू फक्त माझी आहेस . "
तो असं बोलल्यावर ती एकदम बावरली . काय करावं तिला कळेना . पण तशीच स्वतःला सावरत म्हणाली
" आणि हे कधी ठरवलस " - आरती
" मी एकट्याने थोडीच हे ठरवलंय तुलाही हेच वाटत ना . " - राहुल
तिला काय बोलावं हे समजत नव्हतं . किती वेळ ती खालीच पाहत होती . मग तिला कसलीशी आठवण झाली आणि ती म्हणाली
" खोटं सगळं खोटं . असच होत तर मग इतक्या वर्षात तुला माझी आठवण तरी आली का ? "
" तुला सांगू इतके वर्ष तू सोबत नव्हतीस तर ठीक नव्हतं वाटत . सारखी तुझी आठवण येत होती कधी तुला भेटेन असं झालं होत . " - राहुल
" हो का , म्हणून आल्या आल्या माझ्याशी भांडलास का ? " - आरती
" तू पाठीत मारलस म्हणून राग आलेला म्हणून बोललो . पण म्हणून प्रेम नाही कमी झालं . " - राहुल
हे ऐकून मात्र ती लाजून चूर झाली .
" काय ग किती लाजतेय . " - राहुल
ती मान खाली घालून तशीच उभी होती . त्याने हळूच तिची हनुवटी वर केली आणि तिला म्हणाला
" वर बघ ना "
पण ती काही केल्या वर बघत नव्हती
" बघ ना मला तुझ्या डोळ्यात पाहायचं आहे " - राहुल
तिने नजर वर केली
" हाये मार डाला " - राहुल
तिने लाजून परत मान वळवली . त्याने तिची मान परत वर करण्याचा प्रयत्न केला तशी ती त्याला धक्का देऊन तिथून सटकली .
" अग थांब तरी " पण ती काही थांबली नाही .
=============================================================
" का गं मघाशी का गेलीस ? " - राहुल
" का गेलीस काय ? काय चाललं होत तुझं . एक तर इतके वर्षांनी आलास आणि आता एकदम हे असं ... " असं म्हणत बोलता बोलता ती थबकली . त्याला जाणवलं तिला थोडं अवघडल्यासारखं होत आहे . तेव्हा तिला थोडं नॉर्मल करण्यासाठी तो म्हणाला
" तुला आठवतंय किती भांडायचो आपण एकमेकांसोबत . "
" मग भांडू का आता तुझ्याशी ? " - आरती
" बघ म्हटलं ना तूच भांडखोर आहेस . " - राहुल
" कोण म्हटलं कि आपण किती भांडायचो ? " - आरती
" अग तेव्हा भांडायचो असं म्हटलो मी . आता भांडूया असं नाही . " - राहुल
" का तुला कंटाळा आला का भांडायचा ? कि घाबरलास मला ? " - आरती
" तस नाही खूप भांडलो कि आता थोडं प्रेम करूया म्हटलं . " - राहुल
ते ऐकून ती थोडी लाजली पण क्षणात स्वतःला सावरत म्हणाली
तू कधीपर्यंत आहेस इथे ? "
" आज आहे . उद्या पहाटे परत निघणार . " - राहुल
ती खट्टू झाली आणि म्हणाली
" आणि मग परत कसा भेटणार मला ? "
" अगं भेटू ना आपण असं का म्हणतेस ? " - राहुल
" तेच म्हणतेय कधी ? हे बघ तुझं जग फार वेगळं आहे . इथून गेलास कि परत कधी येशील कधी नाही काही माहित नाही  मग हे कशाला ? " - आरती
तो थोडा भावूक झाला आणि म्हणाला
" असं का म्हणते आहेस तुझं नाही का प्रेम माझ्यावर ? "
" असं नाही रे पण या प्रेमाला पुढं काय भविष्य असेल म्हणून म्हणतेय या वाटेवर नको जायला . " - आरती
" हे बघ खरंच जर प्रेम असेल तर रस्ता सापडतो त्याला . " - राहुल
ती काहीच नाही बोलली . मग त्याने परत तिला समजावण्याचा प्रयत्न केला पण ती काही बोलायला तयार नव्हती . त्याने खूप आर्जव करूनही ती तयार झाली नाही . आणि शेवटी म्हणाली
" जे अशक्य आहे त्या रस्त्यावर नको चालायला . "
एव्हढं बोलून ती निघाली .
त्याने तिला अडवायचा प्रयत्न केला तेव्हा ती म्हणाली
" आता जा तू . आपली मैत्री तेव्हढी लक्षात राहू दे . "

... क्रमशः

मित्र प्रेम

" अरे तुला उमा आठवते . " रोहन आठवणींच्या खोल डोहात उतरत असल्यासारखा म्हणाला . 

" ती शेंबडी ? " राजेश मात्र अजून इथेच होता आणि त्याला भूतकाळ बहुदा असाच आठवत असावा . त्यावर रोहन थोडा चिडला . त्याने राजेशकडे रागानं पाहिलं . पण क्षणात स्वतःला सावरत म्हणाला 

" ते तेव्हा "  

" मग आता सुकलाय का " राजेश अजून त्याच मूडमध्ये होता . 

रोहनने परत स्वतःला सावरलं आणि म्हणाला 

" तू बघ एकदा मग कळेल " त्याच्या डोळ्यात बदाम तरळले होते . 

" म्हणजे माझ्यासाठी विचारतो आहेस का ? स्थळ म्हणून सुचवतो आहेस का ? " राजेश अजून त्याच्या भावना समजू शकत नव्हता . पण त्यामुळे रोहन पुरता भांबावला आणि पटकन म्हणाला 

" ए नाही नाही . माझाच इंटरेस्ट आहे . " त्याच्या डोळ्यातले बदाम गडद होत चालले होते . 

" बर " राजेश त्याच्या पुढं बोलण्याची वाट पाहू लागला . थोडा वेळ स्वतःच्या स्वप्नात हरवून होता मग एक दीर्घ श्वास घेऊन तो सांगू लागला . 

" अरे बऱ्याच दिवसांनी अचानक भेट झाली . म्हणजे मी ओळखलंच नव्हतं तिला . तस म्हणजे तिनेपण मला नव्हतं ओळखलं . "

" मग कस रे ? " राजेशला आश्चर्य वाटल्याचं पाहून रोहन थोडा सुखावला होता व आता फुलून सांगू लागला . 

" अरे तिथे सगळे डिटेल्स सांगायचे होते आणि मी सांगत होतो . म्हणजे त्याआधी १० मिनिट आम्ही सोबत उभे होतो . ती माझ्या मागेच उभी होती पण नाही ओळखलं . पण मी माझं पूर्ण नाव सांगितलं तशी ती पुढं येऊन मी सांगत असलेली माहिती ऐकत होती . मला समजत नव्हतं असं का चाललंय . पण  मग तिनेच स्वतःहून ओळख सांगितली . अरे किती वर्षांनी भेटलो होतो . आपण प्राथमिकला सोबतच होतो जयप्रकाश मध्ये . " - रोहन 

" जयप्रकाश विद्यालय . हं आता त्याच नाव पण बदललं . म्हणजे ते आपल्या नंतरच्या एक-दोन बॅच नंतरच बदललं होत . पण ... बर ते असो तू सांग " - राजेश  

" हो आणि त्यानंतर ती परगावी गेली ते परत भेटलीच नाही . आणि आता अशी...  अशी ओळख व्हावी . किती वर्ष गेली मध्ये . पण मग त्यावरूनच किती बोलणं झालं आमचं . किती बोललो आणि किती नाही काहीच समजत नव्हतं . इंजिनिअर आहे ती . "

ते ऐकून मग मात्र राजेशला राहवलं नाही आणि त्याने रोहनला मधेच अडवून विचारलं  

" आणि तरीही तिचा विचार करतोयस ? "

काहीही न कळून रोहनने विचारलं " म्हणजे ? "

" अरे बघ तुम्ही दोघंही इंजिनिअर मग पोटापाण्याच काय ? " राजेशने स्पष्टीकरण दिल . 

" अरे छे तस काही नाही . तीच चांगलं चाललं आहे . " - रोहन 

" आणि तुझं काय ? गेली ४ वर्ष जॉब सोडायचा म्हणतोय , स्वतःच काही करायचं होत तुला . काय कन्सेप्ट आहे ते पण नाही सांगत आहेस . " -  राजेश 

" अरे एकदा होऊ दे रे मग सांगेन . " - रोहन

" जशी तुझी मर्जी " - राजेश 

" पण तुला सांगू किती वेळ बोलत होतो काही समजलाच नाही . खूप लाघवी बोलते रे ती . " - रोहन 

राजेशने पाहिलं तो काही तिच्या स्वप्नातून बाहेर येत नाहीये . ते पाहून तो स्वतःशीच हसला आणि म्हणाला 

" हं , तुला ती बंडी आठवते का ? " - राजेश 

" बंडी ? कोण ? " - रोहन 

" अरे ती रेणुका " - राजेश 

" ? " - रोहन 

" अरे चौथीपर्यंत होती आपल्या सोबतच . " - राजेश 

" हो ? " तो डोक्याला ताण देत म्हणाला " बंडी म्हणजे ती खालच्या आळीतली तर नाही ? "

" तीच ती " - राजेश 

" तुला तिच्यात इंटरेस्ट होता ? " रोहनने आश्चर्याने विचारले . 

" ते नाही रे . ती आपल्यासोबत होती प्राथमिकला ते म्हणतोय . " - राजेश 

रोहनच्या डोक्यात अजूनही प्रकाश पडत नव्हता . तो तसाच म्हणाला 

" अच्छा . पण तीच काय ? " 

" हा . तर ती किती वर्षांनी आता भेटली . तिचं लग्न झालं . दोन पोरं आहेत तिला . " - राजेश 

" काय सांगतोस " रोहनचा विश्वासच बसत नव्हता यावर . 

" अरे लवकर झालं लग्न , मग लगेच मूल . बाकी काही लोकांची ती पद्धतच आहे . लग्न करा आणि एक दोन पोरांचं लोढणं तिच्या गळ्यात मारा आणि मग कसही राहा , कसही वागा तिच्याशी . ती काही करू शकत नाही , कि कुठं जाऊ शकत नाही . " राजेश तळमळीने सांगत होता . पण त्याला काय मुद्दा सांगायचा आहे हे मात्र रोहनच्या लक्षात येत नव्हतं . तरीही तो तसाच म्हणाला 

" हं , खरं आहे तुझं . "

राजेश मात्र पुढं सांगतच होता . 

" तो जग्गू आता रिक्षा चालवतो . पव्या, आपला पव्या किती हुशार होता . पण पुढे काही नाही केलं . बाबांचं किराणा मालाच दुकान होत , तेच चालवतो आहे आता . राजा ... शाळेत किती वर्ष ढकलगाडी सुरु होती त्याची किती वर्ष नापास होत होता काय माहित पण आता पुढारी झालाय . त्या दिवशी दिसला पांढरे कपडे सोबत एक-दोन कार्यकर्ते . बोलावं म्हटलं तर त्याच सुरु झालं त्याचे साहेब , त्यांचा पक्ष , समाजकार्य . मी पटकन काढता पाय घेतला तिथून . "

" हो का ? " यावर नक्की काय बोलावं हे रोहनला समजत नव्हतं त्यामुळं तो इतकाच बोलू शकला . 

" अरे हे सगळे आहेत ना ते आपण सगळे एका वर्गात होतो . पण आता बघ प्रत्येकाचं आयुष्य किती बदललंय . " राजेश अजूनही धगधगतच होता . रोहनने मात्र आता पुरती शरणागती पत्करली होती . आणि तो फक्त त्याला होकार दर्शवत म्हणाला 

" हो खरंय तुझं . "

" तेच सांगतोय तुला . तेव्हाची गोष्ट वेगळी होती , तेव्हाच जगच वेगळं होत . आणि मुलींचं कस असत ना त्यांच्या अपेक्षा फार असतात आणि आपण समान वयाचे असू तर आपण सेटल होईतो त्या लग्न होऊन जातात पण . म्हणून सांगतोय उगाच भलत्या मोहात पडू नकोस . "

राजेश इतकं काही बोलला होता कि रोहनला स्वप्नातून एकदम भानावर आल्यासारखं काहीतरी झालं . तो एकदम शांत झाला . त्याच्या खांद्यावर थोपटून राजेश तिथून निघाला . 

============================================================

" अरे त्यानंतर आपण भेटलोच नाही . आणि आता हे लोकडाऊन असताना कस केलस ? "- रोहन 

" अरे मोठी स्टोरी आहे सांगेन कधीतरी निवांत . "- राजेश 

" बर पण फोटो तरी टाक कि नुसतं आपलं ' Married ' एव्हढच स्टेटस अपडेट केलंस . " - रोहन 

" अरे हो करायचं सगळं . येईल फोटो पण . बर चल परत बोलू आता गडबडीत आहे . " असं म्हणत त्याने फोन ठेवला . इकडे रोहन मात्र त्याने हे सगळं कस केलं असेल याच विचारात होता . 

चार दिवसात स्टेटसला फोटो आला . उमा आणि राजेशचा गळ्यात हार घातलेला . 

' हर एक फ्रेंड कमीना होता है ' गाणं फोटोच्या बॅकग्राऊंडला वाजत होत, कि बाहेर कि त्याच्या बॅकग्राऊंडला वाजवलं जातंय हेच त्याला कळेना .

अनुराधा (भाग ४)

किती कमी वेळात पोहोचले . ट्रॅफिकमधून बाइक सहज निघते म्हणून ? छे त्याने असा कितीसा फरक पडला असता ? पण त्याच्यासोबत बोलताना वेळ कसा जातो समजतच नाही . आता एव्हढ्यातच तर निघालो होतो आणि आता लगेच पोहोचलोही . एव्हढ्यात दूर जाणं तिला ठीक वाटत नव्हतं . अजून थोडं थांबावं , अजून बोलावं असं राहून राहून  वाटत होत . तोवर ते तिच्या कॉलनीच्या गेटपाशी पोहोचले . त्याने गाडी थांबवली . तिच्या मनात उतरायचं नव्हतच . ती गाडीवर बसूनच त्याला म्हणाली
" अरे घरी चल ना . तुला कालच बोलणार होते पण राहिलंच बघ . "
तो जरा अवघडतंच म्हणाला
" अग राहू दे ग . एव्हढं काय . येईन परत . एव्हढं काही नाही . "
" मला ठीक नाही वाटणार . तू ये प्लिज . " तिला त्याच न येणं पटत नव्हतं म्हणून ती त्याला आग्रह करत म्हणाली .
आता त्याचा नाईलाज झाला होता . तो यायला तयार झाला . ते दोघे तिच्या घरी पोहोचले . तिने लॉक उघडून ते आत गेले .
" तू बस मी चहा करते . " म्हणत ती चहा करायला आत गेली .
" अग नको उगाच काही करू नको . "
" अरे झालच बघ . "
 म्हणत तिने पटकन पाणी ठेवलं .
" तू एकटीच असतेस ? "
" अरे नाही भाऊ-भावजय आहेत सोबत ते दोघ उशिराच येतात . "
तो एकटाच अवघडल्यासारखा बसून इकडे तिकडे बघत होता . तेव्हढ्यात ती चहा घेऊन आली .
" अरे एव्हढ्यात आलीस . "
" हो रोजच रुटीन आहे आले कि चहा लागतोच मला . मग आधी चहा घेते मग बाकीचं उरकते . सो झाला पटकन . "
" मग भाऊ येईपर्यंत निवांत असशील . "
" हो थोडीफार . बर एक सांग तुझ्या घरी कोण-कोण असत ? "
" आई, बाबा आणि मी "
" भाऊ-बहीण नाही का ? "
" बहीण आहे . तिचं लग्न झालं आहे . "
" आणि तुझं ? "
" काय ? "
" लग्न ? "
" नाही . नाही केलं . "
" का ? "
" आता काय सांगू आधी परिस्थिती चांगली नव्हती . त्यासाठी खूप मेहनत घ्यावी लागली . मग थोडा जम बसला . तेव्हा बहिणीचं लग्न झालं . "
" आणि स्वतःच्या लग्नाचा विचार नाही केलास . "
" म्हणजे अगदी तसच नाही . आता तुझ्याशी जितकं बोलतो आहे तितकं नाही बोलत कोणाशी . का कोणास ठाऊक एक मोकळेपणा वाटतो तुझ्याशी बोलताना म्हणून तुला सांगतो . तसा रिलेशनशिपमध्ये होतो पण माझी परिस्थिती यामुळं तिच्या घरच्यांचा विरोध होता . तरीही आम्ही सोबत होतो . पण पुढे पुढे तिही दूर होत गेली . तसा मलाच उशीर झाला सेटल व्हायला . तोपर्यंत ती फार दूर गेली . लग्न झालं तिचं . आता सात वर्ष झाली तिचं लग्न होऊन . त्यानंतर मेहनत घेत गेलो . शक्य तितका सेटल झालो . पण त्यानंतर आतापर्यंत परत कधी विचार केला नाही लग्नाचा . "
त्याचा मूड थोडा खराब झाला होता .
तिला वाटलं उगाच त्याला हे विचारलं .
" आय एम सॉरी . मी उगाच तुला त्या आठवणी परत करून दिल्या . "
" इट्स ओके . बर चल निघतो आता माझी बाईक माझी वाट पाहत असेल माझी . "
" हो का ? "
" हो तर आणि सोबत त्या दोन हेल्मेटची सुद्धा काळजी आहेच ना . "
" कुणाला कशाची तर कुणाला कशाची . तरी त्याला वायर लॉक नि व्यवस्थित गाडीला लागलं आहे कि नाही हे चेक करून निघालास ना . "
" तू पाहिलंस . "
" हो तीनदा ओढून चेक केलस लॉक लागलं आहे कि नाही . "
" हो म्हणजे काय खात्री नको करायला . "
" हो पण इतकी ? "
" असू दे गं . बर थँक्स फॉर चहा . अगदी मस्त झाला होता . आणि आता निघतो मी . उद्या भेटू स्टॉपवर . "
" हो चल बाय . "
" बाय "
असं म्हणत तो गेला .
काय मी पण नाही नको तर म्हणायचं लगेच तयार झाले . पण काय हरकत आहे ? असच का म्हणून जायचं बसनं . कस वाटत ते उगाच यंत्रवत वागल्यासारखं . माणूस असल्यासारखं वाटत का तरी उगा उठायचं आवरून स्टॉपवर जायचं . त्यात बसमध्ये हि गर्दी . लटकून जायचं धड उभही राहता येत नाही . कुणाशी काही न बोलता . का कशासाठी मीही माणूसच आहे ना . मलाही वाटत कि बोलावं हसावं मोकळेपणाने . मग का नको . त्याच्यासोबत जाते तर किती दिवसातून बोलते आहे मोकळेपणाने . किती मोकळं मोकळं वाटतंय . मनावरचं दडपण दूर झाल्यासारखं वाटतंय . किती दडपणाखाली होते आणि हे कधी लक्षातही नाही आलं . पण आज ते जाणवतंय . हो नक्कीच मलाही हक्क आहे मोकळेपणाने श्वास घेण्याचा . हो उगाचच नाही नको  म्हणायला . जाऊया त्याच्या सोबत . तेव्हढीच या आयुष्यात सुखाची झुळूक वाहते .
सकाळी लवकर उठून तिने पटकन स्वतःच आवरून घेतलं आणि स्टॉपवर जाऊन उभी राहिली . अगदी नेहमीपेक्षा लवकरच आलेली ती . बराच वेळ तो काही आला नाही . तो येईल कि नाही याचा विचार करत होती एव्हढ्यात तो आला .
" अगं सॉरी सॉरी आज थोडा उशीरच झाला . तुला फार थांबाव लागलं असेल ना . "
" छे , हे काय आताच येऊन उभी राहिली आहे . "
का कोणास ठाऊक तिला वाटलं शेजारची बाई तिच्याकडे पाहते आहे . तिने तिकडे पहिले तर ती खरंच तिच्याकडेच पाहत होती . अरे हि तर मी आल्यापासून इथे उभी आहे आणि मी तर म्हटलं मी आताच आले या विचारसरशी तिने पटकन नजर वळवली आणि ती गाडीवर बसली . बसता बसता तिला स्वतःचच हसू आलं . काय आपण कशा वागतोय . पण लगेच मनात आलं असू दे ना त्याला काय होतंय . मी का काही विडा उचललाय का आयष्यभर सिरीयस वागण्याचा नि सिरीयस राहण्याचा . मनात का कोण जाणे त्या ओळी रुंजी घालत होत्या ...
' आज फिर जिनेकी तमन्ना है आज फिर मरनेका इरादा है .... '

... क्रमशः